When I am down and, oh my soul, so weary;

When troubles come and my heart burdened be

Then I am still and wait here in the silence

Until you come and sit awhile with me

You raise me up, so I can stand on mountains

You raise me up, to walk on stormy seas

I am strong, when I am on your shoulders

You raise me up, to more than I can be

Dit eerste stukje blok schrijf ik in de trein terug van een weekend Gokarna. Vlak nadat ik mijn vorige blok geplaats heb. Eigenlijk gebruik ik dit om mijn besef momentje van me af te schrijven.

In de trein zitten in India heeft twee kanten. Het is een heen en weer geschommel. Het stinkt. Enge mensen staren je aan en naast dat het niet echt lekker zit duren de reizen vaak enorm lang. De reis naar Gokarna is voor ons ongeveer 2,5 uur. Vertragingen niet meegerekend. Lang? Nee een eitje. Een van de kortste reizen die wij hier gemaakt hebben. En geloof me vaak vliegt de tijd voorbij, net als het uitzicht.

En dat uitzicht is machtig! Man wat bizar. En tuurlijk is dat altijd zo en denk ik daar vaak zo over maar vandaag besefte ik me even extra hoe mooi India is en hoe ongeloofelijk gaaf de wereld is!

En of het nou komt omdat het zondag is vandaag ofzo weet ik niet. Maar jongens serieus, mocht je niet in een God geloven, ga naar een land als India en laat alles op je inwerken. Knetters wat is het hier mooi! En wat is God goed!

Stiekem veegde ik vandaag een paar tranen achter mn zonnebril vandaan.Al vaker heb ik geschreven over alles wat er te zien valt tijdens zo een treinreis. Palmbomen. Rijstvelden. Kleine dorpjes en kinderen die vrolijk naar elke trein zwaaien. Het liefst was ik vandaag uit het raam gaan hangen en tarzan geluiden gaan maken. Maar helaas, de ramen hebben tralies.

Al weken heb ik het hier grandioos naar mijn zin! Ik geniet zoveel mogelijk van alles wat we meemaken en mogen leren en nog veel meer van de kinderen in het huis waar we nu weer lekker naar opweg zijn. Dat neemt net gemis naar thuis niet weg. Zeker niet als er dan tegenover je in detrein een meisje heerlijk tegen dr vriend aan ligt te slapen. Veel mensen die ik via welke weg dan ook spreek, valt het op dat ik zo aan het aftellen ben. Is dat raar?? Ik weet het niet. Als je naast dat aftellen dan ook gewoon kan genieten is het toch prima....?

Nou klaar met dat emotionele gebrabbel, jullie willen vast gewoon normale verhalen horen/lezen. Natuurlijk ging hier allemaal nog wel een heerlijk weekend aan vooraf met wat grappige belevenissen. Nou vooruit...

We zijn al vaker in Gokarna geweest, maar deze keer kozen we voor een ander strand, Kudle beach. We kwamen savonds aan en in het donker is zo een strand ook echt donker!! Zaklamp aan en gaan, langs alle koeien en krabben gaan we langs wat strandtentjes. Geleerd van de vorige keer willen we de hutjes eerst zien en vooral de matrassen eerst voelen. Als deze overal even slecht blijken kiezen we maar gewoon een hutje en ploffen we uitgeput neer op het 'bed'.

Als Linda wil gaan douchen blijken er aardig wat rode mieren in de badkamer te zitten. Dus wij, gewoon weer super stoer, terug naar de eigenaar om te vragen voor een anti-insectenspray. De jongen loopt mee om te komen kijken en slaat met een bezem de meeste mieren dood en verlaat ons hutje weer. Nou wat hij kan kan ik ook. Ik pak de bezem en sla de mieren die nog steeds van buiten naar binnen lopen dood. Als ik me omdraai om wat water te pakken, zit er een spin op de muur. En niet zomaar een! Deze vogelspin-formaat spin liet mij huilen van angst. Tas gepakt, sleutel ingeleverd en vertrokken. Op naar het volgende hutje, genoeg te vinden aan het strand.

Na 1 nachtje in ons nood hutje geslapen te hebben vonden we zaterdag een TE schattig gekleurd huisje met schone badkamer, airco en alleen een rat als huisdier. Weekendje prima overleefd!!

Na een weekend vol koeien, kakkerlakken, krabben spinnen en ratten; werden we maandag vriendelijk begroet door een cobra in de tuin van het tehuis....

Gelukkig hebben we hem inmiddels niet meer gesignaleerd en is er niks ergs gebeurd met 1 van de kinderen.

Maar dat was niet alles deze week. Maandags werkte we weer, voor het eerst na onze en maartje haar vakantie, met maartje samen. Maar dit was voor korte duur. Door omstandigheden moest Maartje plotseling terug naar nederland en zij is dan ook meteen de woensdag vertrokken. Vanaf die dag ( inmiddels 1,5 week) runnen linda en ik hier "vrolijk" de boel. En alle begin is moeilijk, maar nu gaat het super! De kinderen zijn lief, en op een enkele keer na luisteren ze redelijk naar ons. Wij redden ons wel.

Na heel wat gedoe met mijn vliegticket is eindelijk duidelijk dat ik 27 april vanaf Goa zal vliegen en 28 april in Amsterdam aan zal komen. Maar dat geloof ik pas als ik veilig geland ben. Het zal mij niks verbazen als ze mijn vlucht nog wijzigen op het moment dat ik in het vliegtuig stap.

Hierdoor zijn voor mij inmiddels wel de laatste 3 weken aangebroken. Aftellen en tegelijkertijd vol op genieten. Het lijkt een rare combi, maar het kan! Afgelopen week heb ik al afscheid moeten nemen van een van de liefste schatjes uit het huis. Hij ging voor een maand naar zijn moeder. Moeilijk, zeker omdat je weet dat je deze kids zeer waarschijnlijk nooit meer ziet.

Ik ga nog even flink genieten en mijn volgende blog zal vanuit een ander land geplaatst worden!!

Heel veel liefs en tot snel!