Hoihoi

Nou daar zit ik dan weer. Keihard te bedenken wat ik jullie allemaal eens ga vertellen, of eigenlijk waar ik moet beginnen. Er zitten al weer bijna twee weken op. Laat ik dan eerst maar eens zeggen dat ik het begin van dit verhaal typ onder een machtig mooie sterrenhemel. India is een mooi en heel bijzonder land!!

Het echte avontuur begon toen we vanuit Goa vertrokken. Met de taxi naar het treinstation ging prima. Inmiddels zijn we al aardig gewent aan het "billenknijpverkeer". En vergeet niet: alles went, behalve...

Maar goed. Voorbereid op het ergste werden we na ongeveer een uur afgezet bij een treinstation. Achteraf bleek er een station 10 minuten verder van ons verblijf te zijn en zijn we gewoon express 50 minuten verder gereden om geld te vangen van ons blanken. Alle koffers en tassen werden meegesleept. En samen gingen we opzoek naar een treinticket. Bij de rij aangekomen duurde het even voor iedereen die voor wou dringen voorgedrongen was, maar wij hadden ons kaartje.

En dan... het goede perron. Er waren er 3. En we hoopte op perron 1 want voor de andere moesten we een trap op die over het spoor liep. Maar helaas, er werd ons (na veel zoeken) verteld dat we naar perron 2 moesten. Dus wij die trap op. Bedenk hierbij wel dat we alle twee een enorme koffer hadden en nog wat losse tassen. En iedereen stond ons aan te staren, super fijn! NOT!

De trein zou op verschillende tijden komen als we alle info die we kregen moetsen geloven.13:45 uur werd uit eindelijk een uurtje later. Tenminste.. dat hoopte we.

Na heel wat haltes kwamen we toevallig met iemand aan de praat die ons kon bevestigen dat we goed zaten. Geloof me; over de NS hoor je mij niet meer klagen.

De treinreis duurde lang maar was erg mooi. Ik had een mooi plekje bij het raam en heb al die tijd heerlijk naar buiten zitten kijken. We reden langs rijstvelden, sloppenwijken, palmboom bossen, enorme uitzichten en steengroeves a la Fred Flinstone.

Tegen 7 uur in de avond kwamen we dan eindelijk aan bij het tehuis. Maar natuurlijk werden we eerst nog even flink afgezet door de taxi chauffeur. Maar goed het kon ons allemaal niet zo veel meer schelen. We waren er!

De zaterdag avond hebben we niet veel meer gedaan en zondag ochtend sliepen we uit tot n uurtje of 9. Kapot van al het reizen en alle indrukken.

Maar goed; ons echte leven van hier moest beginnen.

Zondag heeft Maartje enorm veel informatie op ons afgevuurd. Over de kinderen, de regeltjes en over de leermethodes die er gebruikt worden.

Zondagavond konden we meteen mee naar een functie, samen met 1 van de kids en een leiding van het huis. Met een halfuurtje zouden we er zijn, dit werd een uur...

We wisten niet wat we konden verwachten en wat het hele functiegebeuren inhield. Het was gewoon een soort van show met dans en slechte zang. Aan het eind mocht Gowri (1 van de kinderen) naar voren komen. Ze kregen wat geld voor het tehuis mee. We kregen nog een mislukt ijsje in onze handen geduwd en werden nog net niet in de taxi gepropt, hop weer terug naar huis. Nog steeds geen idee hebbende wat een functie nou eigenlijk is.

De eerste week moesten we ons plekje boven het tehuis delen met de andere vrijwilligster die nog aanwezig was. Zodra zij weg is hebben Linda en ik allebei ons eigen kamer en delen we de badkamer en het dakterras.

Het uitzicht vanaf het dakterras is heerlijk. We zitten bij een redelijk rustige weg en kijken recht tegen een paar palmbomen aan.

'S-ochtends ontbijten we rond een uurtje of 8 op het dakterras. Wat voor deze zuster met ochtendhumeur een enorm luxe tijd is, maar ochtend blijft ochtend.

Tussen de middag eten de kinderen beneden en eten wij ook weer op het dakterras. Volgens mij ben ik daar erg blij mee want in India eten ze niet allemaal netjes met bestek ????

Dat de andere vrijwilligster er nog was was voor ons wel fijn. Zij liet ons zien hoe we de kinderen konden begeleiden en ging dinsdag met ons mee naar Kundapura, het dorpje vlak bij het tehuis.

En in de supermarkt vonden we... Nutellaaaaaa. We hebben meteen ook maar creackers en brood geregeld zodat we iig af waren van de 3x per dag rijst met een soort van sausje eten. De saus is zo pittig dat je hem haast niet proeft.

We hebben bedacht dat we 1x per week uit eten gaan, zodat we even niet de gekke rijst naar binnen hoeven te werken. En om de week lekker te breken hebben we voor de woensdagavond gekozen.

We zijn er nog niet achter of onze maag nu al gekrompen is of dat de porties in India gewoon GROOT zijn. De keren dat we buiten de deur aten kregen we onze porties niet op. Maar ervan leren is nog niet echt gelukt. We weten inmiddels wel waar we in Kundapura lekker eten kunnen krijgen dus hebben we een nieuw soort van stamkroeg alleen dan anders. (Sorry Sil)

De eerste week hebben we maar 4 dagen hoeven werken. Dit betekende dat donderdagavond ons weekend al begon. Erg fijn na zo een week vol informatie, nieuwe mensen en zoveel verschillen met ons eigen kikkerlandje.

Ik betrap mezelf er vaak op dat ik India met Oeganda vergelijk. De geuren, de mensen, de hitte, de kleuren en sommige winkeltjes langs de weg halen me weer helemaal terug naar Afrika.

Maar goed, waar waren we. Weekend!

Donderdagmiddag vertrokken we met de bus naar Mangalore. Een stad met een shoppingcenter ongeveer 2,5 uur met de bus vanaf hier.

Na een wilde busrit kwamen we versleten van het werk en de hitte aan bij het hotel dat ons aangeraden was. Maar alle kamers waren vol. In net volgende hotel het zelfde verhaal. En of het nou echt allemaal vol zat of dat het aan mn blonde haar lag weten we niet maar pas in het 4e of 5e (?) hotel konden we hun laatste kamer krijgen. Welliswaar voor de "hoofdprijs", maar het was maar voor een nachtje.

De vrijdag hebben we even geshopt en zijn we met de trein vanuit Mangalore naar Gokarna gereist. Wederom een behoorlijke zit. 4 uur lang waren we onderweg en we kwamen in het donker aan op Gokarna Road.

We werden voor we de trein uitgestapt waren al aangesproken door een gozer of we een riksja nodig hadden. Deze rit naar "om beach" was de eerste keer dat ik me absoluut niet veilig voelde. Het was pikke donker en de weg kronkelde maar en kronkelde maar. Bij elke bocht die we maakte probeerde ik de weg te onthouden die we reden. En toen de chauffeur ook nog een beetje geintreseerd ging lopen doen vertrouwde ik het al helemaal niet meer. Maar allemaal scheiterij om niks want na een half uur rijden bracht de beste man ons netjes op de plaats van bestemming.

Toen we na heel wat trappen naar beneden het strand gevonden hadden zijn we, om de koeien en koeienstrond heen stappend, bij de eerste tent die we zagen naar binnen gelopen. Of ze nog een kamer vrij hadden? Ja hoor hadden ze. En wat een prijzen. Omgerekend betaalde we 4,5 euro per nacht voor de kamer. Het leek heerlijk. Tot we gingen slapen en de bedden van beton bleken. De vloer thuis ligt lekkerder. En de kussens.... als je die dubbel zou vouwen zouden ze denk breken.

Des al niet te min hebben we heerlijk een beetje bij kunnen komen van de eerste week.

En.. valentijnsdag hebben we maar samen gevierd dit keer...

Zon, strand, lekker eten, koeien en hippies. Geslaagd weekend!

Na weer een lange reis terug gehad te hebben zijn we weer veilig "thuis". Ons laatste nachtje samen op een kamer, morgen gaan we de boel hier eens goed onder handen nemen. Jullie krijgen snel weer een update.

Heel veel liefs uit India