Mn vijfde blog. Het is al weer even geleden dat mijn vorige blog geplaatst werd. Maar eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik allemaal nog kan vertellen. Jullie weten hoe de dag eruit ziet en de dagen met de kinderen zijn allemaal een beetje hetzelfde. En om nu alleen maar te vertellen over onze weekend uitstapjes haha, dan denken jullie dat wij hier niks anders doen dan de omgeving bekijken.
Alles ging gewoon zoals het moest… tot dinsdag 10 maart in ieder geval.

Die dinsdagavond hebben Linda en ik met samen geknepen billen gezeten. En dit keer was het niet om het verkeer.
Ik was aan het skypen in mijn eigen kamer toen ik buiten een geluid hoorde. Ik riep Linda maar kreeg geen reactie. Nog geen drie minuten later hoorde ik Linda heel hard roepen. Ik schoot naar de deur en maakte hem open. Lin kwam aanrennen en vertelde dat er een man in haar kamer was.
Ze lag nog niet te slapen en hoorde de deur open gaan. Ze dacht dat ik het was maar toen er geen reactie kwam en iemand aan haar klamboe zat vertrouwde ze het absoluut niet. Ze probeerde uit bed te komen en begon te gillen. De jongen schrok hier kennelijk van en rende weg. Linda zag hem naar de trap rennen en zelf kwam ze naar mij toe. ( tussen onze kamers in zat nog een dakterras, eigenlijk zaten wij in twee verschillende delen van het gebouw)

Linda heeft geen slot op haar deur en ik wel, dus we hebben onszelf ingeloten en Maartje proberen te bellen. Maar je raad het misschien al.. geen beltegoed meer. Gelukkig reageerde zij nog op onze whatsappjes.
Maartje heeft alles in gang gezet en is met Shoba (deze werkt ook bij het tehuis) en de politie naar ons toe gekomen. Wij durfde de deur pas weer open te doen toen we Maartje haar stem hoorde.

Inmiddels is er hier al van alles gebeurt. Extra sloten, een extra kamer die afgesloten kan worden en in hetzelfde deel van het gebouw zit als mijn kamer, en elke nacht is er een nachtwaker. Dit alles natuurlijk niet alleen voor onze veiligheid maar ook die van de kinderen en de helpervrouwen.

Nou een heel verhaal. Maar maak jullie niet te veel zorgen. Behalve dat wij nog erg schrikkerig zijn, mogen we dankbaar zijn dat het zo is afgelopen.
De twee nachten die op dit avontuur volgde hebben wij doorgemaakt in een luxe hotel in de buurt van het tehuis. En na die twee nachten..

Hadden we maar liefst een hele week vakantie. Volgens Linda “even de geit verzetten”. Maar na 20 jaar levens ervaring is zij erachter dat dit niet betekend: Je verstand op nul zetten.
Maar dat is wel precies wat wij in deze week even konden doen. We begonnen in Hampi.

Hampi
Eerst maar eens cultuur snuiven. Gewoon omdat het kan. Maar liefst twee dagen naar Hampi. En nee dat is geen grote stad. Hampi is eigenlijk een dorpje. Maar wel een dorpje met een enorme hoeveelheid aan ruïnes/tempels en machtig mooie uitzichten.
Met de nachtbus zijn we naar Hampi gegaan. En daardoor hadden we een flinke dag voor de boeg omdat we rond 8 uur al bij ons guesthouse aangekomen waren. Een vriendelijk, goedsprekende riksja meneer nam ons heel de dag mee langs alle tempels en uitzichten van het dorp. Tenminste, alles aan 1 kant van het water. We voelde ons aardig op ons gemak, want er leken wel meer blanken te zijn als Indiërs. Al werden we ook in Hampi goed gediscrimineerd. Voor de entree van een van de tempels moesten we maarliefst 25x zoveel betalen als de Indiërs zelf zouden moeten. Maarja, het was het geld zeker waard.

De tweede dag zijn we naar de overkant van de rivier gegaan waar we naar een apentempel gebracht zouden worden. Onder aan een berg werden we afgezet. Boven aan zou de tempel zijn. En wij beginnen vol goede moed aan de bergwandeling, deze wandeling werd een heuze bergbeklimming van ongeveer een half uur. En boven aan aangekomen…. Geen tempel te bekennen. Maar het mocht de pret niet drukke, we werden even stil van diep ontzag. Wat een grandioos uitzicht (zie foto boven aan de pagina). Nadat we hier een hele poos onze ogen uitgekeken hebben kwamen we tot de conclusie dat ons, inmiddels, warme water op was. Dus snel maar weer naar beneden, want als je iets nodig heb met 39 graden is het wel schoon drinkwater.
De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan, wat terrasjes afgegaan en uiteindelijk met de nachtbus naar Goa vertrokken.

Goa, Arambol
Toen we rond 6 uur in de ochtend aankwamen bij een busstation in Goa, moesten we nog een uur wachten op de bus naar Arambol.
Uitgeput, moe en jaja chagrijnig van de lange reis kwamen we aan bij het strand. Een ontbijtje een hotel en toen was het tijd voor genieten. 4 dagen lang zon, zee, strand, eten en drinken. Een echt vakantie gevoel. Een dagje rondgescheurd op een scootertje, een marktje bezoeken en voor het eerst in al die dagen hebben we een ECHTE hamburger op!

De donderdag vertrokken we weer richting het tehuis. En het was maar goed dat we weer bijgekomen waren van het werk, want deze week runnen wij de boel hier met zijn tweetjes. Maartje is nu zelf lekker een weekje op vakantie. Tot nu toe gaat het goed. De kinderen luisteren aardig en als ze dat niet doen krijgen ze gewoon een time out. Er valt niet te sollen met Linda en Neline.

Voor mij is de reis al weer over de helft, en ik heb hier tot nu toe al grandioos veel geleerd. Het is bizar hoe snel de tijd gaat en bijzonder hoe snel je van de kinderen gaat houden. Nog 5 weken en dan vlieg ik al weer naar huis. Maar nu eerst nog even goed genieten van alles wat we hier doen en meemaken. Ik probeer binnenkort weer een nieuwe blog te schrijven, al vind ik dat wel steeds moeilijker worden. Voor nu hou ik het maar zo en hoop ik dat ik jullie via deze blog weer een goede sfeer impressie gegeven heb.

Alle liefs uit India