Lieve allemaal,

Iets met 1000 jaar is 1 dag en 1 dag is 1000 jaar. De laatste dagen leken wel een jaar te duren maar ook om te vliegen.

Dinsdag om 16:00 uur was het toch echt tijd om naar Schiphol te gaan hier nog even wat gedronken en voor de laatste keer nog genoten van een kommetje tomatensoep. Rond 18:30uur zijn we gaan inchecken waarna het moeilijke afscheid volgde. Meerdere keren vroeg ik mezelf af waarom is dit ook alweer leuk was.

Na alle knuffels, tranen en kussen zijn Lin en ik (super stoer) hand in hand richting de paspoortcontrole gelopen. Door de enorme rij die er stond konden we hier nog zeker 10 minuten blijven zwaaien.

En als je dan eenmaal al je geliefden niet meer in het oog heb zijn ze ook meteen uit je hart... nee tuurlijk niet: ren je zo snel mogelijk naar de wc om je hoofd weer een beetje te fatsoeneren.

Een rondje over schiphol, een welverdiende starbucks, en allemaal lieve berichtjes ontvangen via de telefoon en toen echt gaan.

De eerste vlucht was een nachtvlucht. Kussentjes en dekentjes werden uitgedeeld, we zaten redelijk vooraan en vlak bij de wc.Het leek allemaal zo fijn. Tot het eerste kleine kind vlak voor ons begon te huilen. Dit gehuil ging over in gekrijs en toen het langzaam wat rustiger werd begon gewoon de volgende peuter. In Abu Dhabi stapten we uit het vliegtuig rond 07:30 uur (NL 04:30 uur). Een klein vliegveld waar we makkelijk even konden 'ontbijten'.

Met een volgepropte bus werden we over het vliegveld naar ons volgende vliegtuig gebracht. Tijdens deze vucht hebben we heerlijk nog een paar uurtjes slaap mee kunnen pakken. En zo waren we voor ons idee al heel snel in Mumbai. Hier konden we onze eerste stappen op indiase grond zetten. Hierna is de reis prima gegaan met wat vertraging zodat we vast kunnen wennen aan de indiase snelheid. Rond 18:45uur (lokale tijd) dachten we bij aankomst in Goa dat ons reisavontuur bijna afgerond was. Alleen niets was minder waar, het avontuur begon pas toen we de moed hadden verzameld om in een taxi te stappen. Met 1 koffer was de kofferbak al bijna vol en mocht de andere koffer voorinzitten mits hij een gordel omhad. En dat was maar goed ook. Het lijkt hier in India wel of de enige verkeersregel is dat je bij alles wat je ziet moet toeteren. We hebben ongeveer 70 km met samengeknepen billen achterin gezeten. We waren dan ook dubbel zo blij toen we eindelijk bij onze accomodatie voor de komende drie dagen aankwamen.

De accomodatie is een heel klein bungalowterein vol zand en palmbomen. In het donker konden we hier helaas nog niet veel van zien maar het hele terein was verlicht met allemaal kleine lichtjes. In ons huisje werd nog even snel een kikker verwijderd. ...

Ons plan van optijd gaan slapen om ons slaaptekort in te halen is volgens de nederlandse klok aardig gelukt.

De volgende dag werden we wakker door allerlei vreemde geluiden. Vogels, bladergeritsel en er sprongen zelfs apen rond in de bomen. Het terein was nog veel mooier als we dachten

De zon scheen fel en de hitte was flink aanwezig. Vandaag rustig opgestart.

Gewoon wat rondgekeken in het kleine dorpje hier en even kennisgemaakt met het strand waar de zee nog warmer was dan het warme water uit de douche van ons hutje. Meteen de eerste hutjes van de bevolking hier net buiten het terein zijn vies om te zien, klein en afgewerkt met plastic. We kijken onze ogen uit aan alle verschillende mensen, huizen, bomen en dieren.

We doen nog even rustig aan de komende dag en zaterdag zullen we rond 1 uur (08:30 uur NL) vertrekken we richting onze echte bestemming. We nemen voor nu genoegen met het wifi dat vaak wegvalt want elk beetje contact met nederland is (zeker deze eerste dagen) heel erg fijn.

De volgende blog volgt snel.

Heel veel liefs